Gdy przeznaczenie daje o sobie znać...

źródło

Można uciekać od swego przeznaczenia. Zostawić dziedzictwo daleko za sobą, próbować o nim zapomnieć. Można nawet stać się kimś zupełnie innym, co na początku może pomóc, ale prędzej czy później wszystko powróci. Nie pozostanie nic innego, jak stanąć z nim twarzą w twarz. Zmierzyć się z tajemnicami, od których tak skutecznie się ucieka, i wyjść z tej próby zwycięsko. Ale czy to możliwe? 

Są rzeczy, które słychać jedynie sercem

źródło

Żyjemy w świecie pozbawionym magii. Nie ma czarów, nadzwyczajnych zdarzeń sprzecznych z prawami tej rzeczywistości. Nie możemy nawet poznać własnej przyszłości. Skupiamy się na teraźniejszości, ale nawet wtedy nie potrafimy ułatwić sobie życia w żaden nietypowy dla człowieka sposób. A co, jeśli tak nie jest? Co, jeśli magia istnieje, ale została ukryta przed wzrokiem zwykłych ludzi? Może te wszystkie mity to prawda. Wiedźmy, magicy, Fae... Oni mogą żyć wśród nas. A my nawet o tym nie wiemy...

Zabójczyni Adarlanu w akcji

źródło

Wyobraź sobie, drogi czytelniku, że za swoje przewinienia trafiasz do kopalni soli, gdzie po pierwsze nie ma żadnych szans na ucieczkę, a po drugie musisz spędzić tam resztę swojego życia. I wtedy, gdy już tracisz nadzieję na jakikolwiek ratunek, pojawia się ktoś, kto proponuje ci umowę, na którą zgodziłby się jedynie szaleniec. Jaki byłby twój wybór? Śmierć w kopalni czy podczas walki? 

Walka z przeznaczeniem

źródło

Polscy czytelnicy od dawna wyczekiwali kolejnego tomu o przygodach Celaena Sardothien i ja również należałam do tego grona. Po nagłym i dość dramatycznym zakończeniu drugiego tomu wyczekiwałam pojawiania się kontynuacji, która za granicą miała premierę rok wcześniej. Miałam duże wymagania wobec Dziedzictwa ognia, ale Sarah J. Maas przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Od dawna nie czytałam tak dobrego, dopracowanego i grającego na uczuciach fantasy, które pochłonęłoby mnie bez reszty.