Poezja Edgara Allana Poego

źródło

Lecz jako w świecie etycznym złe jest wynikiem dobrego, tak samo w świecie rzeczywistym z radości rodzą się bóle. Albo wspomnienie minionego szczęścia rozpaczą napełnia dzień dzisiejszy, albo męka, która się staje, ród swój wywodzi od uniesień, które stać się mogły.

Edgar Allan Poe

W niesamolubnym i ofiarnym przywiązaniu zwierzęcia jest coś, co wnika wprost do serca, które często miało sposobność doświadczyć, czym jest nędzna przyjaźń i nikła jak pajęczyna trwałość uczuć tylko ludzkich.

Edgar Allan Poe

Uchodziłem za szaleńca, ale nikt jeszcze nie rozstrzygnął, czy obłęd jest, czy nie jest najwznioślejszą inteligencją i czy wiele z tego, co stanowi o wielkości i sławie, nie wynika z rozprzężenia myśli, z majaczeń umysłu, wyniesionego na szczyty z uszczerbkiem pospolitego intelektu.

Edgar Allan Poe

Poznajmy życie Edgara Allana Poego

źródło

Ci co śnią za dnia, wiedzą o wielu rzeczach niedostępnych dla tych, co śnią tylko nocą.

Edgar Allan Poe

A wszystko co kochałem – kochałem w samotności.

Edgar Allan Poe

Człowiek nie ustępowałby aniołom i nie podlegałby wcale śmierci, gdyby nie słabość wątłej jego woli.

Edgar Allan Poe

Jąłem rozumować, iż człowiek jest istnym niewolnikiem swych nawyków i że mnóstwo szczegółów powszedniego tryby jego istnienia wydaję się czymś istotnie ważnym, jest zaś nim o tyle, o ile niezbędnym uczyniło je przyzwyczajenie.

Edgar Allan Poe

O kultowej opowieści bożonarodzeniowej

źródło

– Jak ty masz powód, żeby być wesołym? Ty, biedaku? [...] 

– A jaki ty masz powód, żeby być ponurym, wuju? Ty, bogacz?

Charles Dickens, Opowieść wigilijna

Pragnąłbym gorąco dotknąć jej ust; spytać ją o coś, aby musiała rozchylić wargi. Pragnąłbym patrzeć na rzęsy jej opuszczonych w dół powiek i nie spłonąć przy tym najlżejszym rumieńcem; pragnąłbym rozpuścić jej falujące włosy, których najmniejszy loczek byłby dla mnie bezcenną pamiątką. Słowem, pragnąłbym korzystać z przywilejów dziecka, jednocześnie zaś być na tyle dojrzałym mężczyzną, abym umiał docenić szczęście, które mnie spotyka.

Charles Dickens, Opowieść wigilijna

Jest mnóstwo rzeczy, które przyniosły mi wiele dobrego, choć nie przyniosły mi żadnego zysku. Taką rzeczą są właśnie święta Bożego Narodzenia. Oczywiście, jest to czas hołdu i czci dla samego wydarzenia, ale dla mnie te święta to także miły czas dobroci, wybaczania i miłosierdzia.

Charles Dickens, Opowieść wigilijna

O poezji Cypriana Kamila Norwida

źródło

"Najlepsza rzecz żyć w zgodzie, bez twierdzeń, bez sprzeczki,

Po cóż bo gwar ustawny dla kropki lub linii

I urabianie ciągłe publicznej opinii?"

Siennik dziurawy mówił tak do torby sieczki.

Tymczasem osły, najmniej nie myśląc o szkodzie,

Siano i sieczkę w cichej pożywały zgodzie,

A stąd zdaje się prawda ta być oczywistą,

Że i człowiek zyskałby, będąc legumistą.

 

Cyprian Kamil Norwid – Bajka

O życiu Cypriana Kamila Norwida

źródło

Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba

Podnoszą z ziemi przez uszanowanie

Dla darów Nieba...

Tęskno mi, Panie...

Cyprian Kamil Norwid, Wybór poezji

Czy ten ptak kala gniazdo, co je kala,

Czy ten, co mówić o tym nie pozwala?

Cyprian Kamil Norwid, Wybór poezji

I tak ja widzę przyszłą w Polsce sztukę,

Jako chorągiew na prac ludzkich wieży,

Nie jak zabawkę ani jak naukę,

Lecz jak najwyższe z rzemiosł apostoła

I jak najniższą modlitwę anioła.

Cyprian Kamil Norwid, Promethidion

Jękły głuche kamienie. Ideał sięgnął bruku.

Cyprian Kamil Norwid, Wybór poezji

Wśród poezji Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej

źródło

Przeżywamy dziś burzę, drzewa! ja i wy.

Lecz ja szepcę słowa najcichsze, 

a wy ryczycie w wichrze

jak zielone lwy...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska – Burza

Życie moje wstawione w cień

więdnie bez światła dziennego.

Codziennie opada z niego

pożółkły, zwiędły dzień...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska – Dni

Ach, to nie było warte

by sny tym karmić uparte

by stawiać duszę na kartę 

ach to nie było warte. 

Ach, to nie było warte

by nosić łzy nieotarte

i by mieć serce wydarte 

to wcale nie było warte...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska – (Ach to nie było warte)

Oczami Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej

źródło

 Wczoraj kwitło moje serce. Dziś jaśmin.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Być kwiatem?...

Nie widziałam Cię już od miesiąca. 

I nic. Jestem może bledsza,

trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca.

Lecz widać można żyć bez powietrza.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Miłość

Cierpienie natęża się w ciszy.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Poezja

W malinowym chruśniaku życia

źródło

Drobny, niepozorny, niskiego wzrostu (około 155 cm), mający w sobie coś "ptasiego" lub "owadziego", budził wyglądem rozbawienie. Był w związku z tym bohaterem licznych dowcipów i anegdot. Autorstwo części z nich przypisuje się Francowi Fiszerowi, jego (nad wyraz słusznego wzrostu) wieloletniemu przyjacielowi.

Leśmian nie przyjdzie, bo przejechał go jamnik.

Zajechała pusta dorożka, z której wysiadł Bolesław Leśmian.

Przestań-no skakać po mnie jak pchełka po słoniu...

"Słońce polskiego renesansu", czyli rzecz o Sępie

źródło

W połowie wieku XVI Europę zalewa fala reformacji. To czas przewrotny, niespokojny i krwawy. Gorączkowe dysputy, wzajemna nietolerancja, reforma Kościoła katolickiego – zda się, że wszystko, co znajome, stałe i niezmienne istnieć przestaje. W tych oto czasach przychodzi na świat prekursor polskiego baroku – Mikołaj Sęp-Szarzyński. Postać niezwykle tajemnicza, bo niewiele wiadomo na temat jego życia (nie zachował się nawet wizerunek tego artysty pióra), niewielka również część jego twórczości ocalała.

O dramatach autorstwa Juliusza Słowackiego słów kilka

źródło

Zamknięty jestem w kole czarów tajemniczem, Nie wyjdę z niego... Mogłem być czymś... będę niczem.

Juliusz Słowacki, Kordian

Już przeszłość zamknięta w grobach... Ja sama panią tajemnicy.

Juliusz Słowacki, Balladyna

Początek edukacji i życia wielkiego poety

źródło

Jan Kochanowski urodził się w Sycynie w 1530 roku. Ojcem jego był sędzia Sandomierski. Był człowiekiem zaradnym – posiadał duży dwór, kilka wsi i sporą gromadkę dzieci. Jako światły człowiek wybiegał myślami w przyszłość i pragnął zabezpieczyć byt swoim dzieciom.

Największe dzieło Mickiewicza

źródło

Jednym z najbardziej poważanych dzieł Adama Mickiewicza jest Pan Tadeusz, który powstał w czasie pobytu pisarza w Paryżu. Było to na przełomie lat 1832 – 1834.  Okres ten należał do trudnych, ponieważ w Polsce panował spór spowodowany upadkiem powstania listopadowego.  Pisanie utworu miało być w pewnym sensie zapomnieniem o sytuacji, która trapiła autora. Kłótnie oraz oskarżenia, jakimi obrzucali się emigranci, przytłaczały wieszcza. W dodatku bolał go fakt nieobecności na polu bitwy. Pan Tadeusz kojarzył się z powrotem do Polski z czasów dzieciństwa.

Mickiewicz prywatnie

źródło

Jak twierdzą znawcy, to właśnie Adam Mickiewicz obrósł w ciekawe historie oraz legendy dotyczące jego życia twórczego i co najważniejsze, miłosnego. Wprawdzie nieznana jest prawdziwa historia jego śmierci, istnieją jedynie domniemania, ale za to nie brakuje ciekawych faktów z życia poety, który był postacią barwną oraz chwilami kontrowersyjną.

Poznajmy Adama Mickiewicza

źródło

Adam Mickiewicz urodził się 24 grudnia 1788 roku w niezamożnej szlacheckiej rodzinie mieszkającej w Zaosiu koło Nowogródka. Był drugim synem Barbary z domu Majewskiej i Mikołaja Mickiewicza. Nie ma dokładnych informacji dotyczących miejsca narodzin Adama – czy było nim Zaosie, czy Nowogródek.

Noblistka od innej strony

źródło

Niewielu czytelników zna ciekawostki z życia naszej rodzimej noblistki. Na przykład: czym na co dzień się zajmowała oprócz tworzenia poezji, jakie miała ulubione zajęcia, kto był jej idolem i co lubiła zbierać.

Osierocając czworonoga...

źródło

Umrzeć – tego nie robi się kotu. 
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać się między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła (...)

Nie przeżyjemy drugi raz naszego życia

źródło

Wisława Szymborska napisała wiele wierszy zgłębiających różnorodne prawdy. Niektóre utwory przyniosły poetce wielką sławę, wryły się w pamięć odbiorców na długie lata. Bywały inspiracją oraz skłaniały do rozważań egzystencjalnych.

Słów kilka o polskiej noblistce

źródło

Wisława Szymborska urodziła się 2 lipca 1923 roku w Bninie. Była córką Wincenta piastującego stanowisko zarządcy dóbr zakopiańskiego hrabiego Zamoyskiego. Jej matką była Anna Maria z domu Rottermnund. Kiedy zmarł hrabia, Szymborscy przenieśli się do Torunia, a po upływie pięciu lat przeprowadzili się do Krakowa i tam już pozostali. Poetka uczęszczała do gimnazjum, a gdy wybuchła wojna pobierała tajne nauki, zdała też maturę w roku 1941. Aby uniknąć wywiezienia do Rzeszy podjęła pracę w kolei jako urzędniczka.

Wielka miłość do natury oraz obcowania z nią oczami Elizy Orzeszkowej

źródło

Eliza Orzeszkowa, znana powieściopisarka i nowelistka, miała wielką pasję przyrodniczą. Kiedy nadchodziły miesiące letnie, bardzo wiele czasu spędzała na łonie natury, ciesząc się widokiem wszelakiej roślinności.  Pisarkę interesowała botanika, dlatego prowadziła ona własny zielnik, w którym zamieszczała wcześniej nazbierane oraz wysuszone rośliny; każda z nich była podpisana nie tylko nazwą, ale również zawierała opis właściwości leczniczych. Orzeszkowa wykorzystywała swoje zbiory twórczo, dokładniej mówiąc: tworzyła z nich przeróżne ozdoby dla swoich bliskich, między innymi zakładki do książek, a nawet obrazy.

Walka z zapomnieniem

żródło

Eliza Orzeszkowa, tworząc swoją najnowszą powieść zatytułowaną A...B...C..., miała w zamyśle ukazanie sytuacji narodu polskiego żyjącego pod zaborami. W kraju, gdzie zakazana była jakakolwiek forma nauczania języka polskiego.

Nowela została napisana w 1884 roku. Niestety z powodu problemów z cenzurą wydana została dopiero po dwóch latach. Akcja toczy się w XIX wieku lat siedemdziesiątych, niestety z powodu wcześniej wymienionej cenzury, autorka nie mogła podać prawdziwej nazwy miasta, dlatego  używa sformułowania wielkiego miasta, wielkich Niemiec.